Σε μια γειτονιά του Αγίου Παύλου, μια ιδιωτική οικιστική ανάπτυξη έξι διαμερισμάτων οργανώνεται γύρω από μια καθαρή συνθετική ιδέα, όπου ο ρυθμός, οι αναλογίες και η υλικότητα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του κτιρίου.
Η πρόσοψη οργανώνεται μέσα από μια αυστηρή γεωμετρία και έναν επαναλαμβανόμενο ρυθμό κατακόρυφων στοιχείων, που ενοποιούν όλους τους ορόφους και προσδίδουν στο κτίριο μια έντονη αίσθηση τάξης. Στο κέντρο της σύνθεσης, ένας πυρήνας διαφορετικής υλικότητας λειτουργεί ως οπτικός άξονας, ισορροπώντας τους δύο συμμετρικούς όγκους των εξωστών.
Οι ευρύχωροι εξώστες δεν αποτελούν απλώς μορφολογικά στοιχεία, αλλά φυσική συνέχεια της κατοικίας, ενισχύοντας τη σχέση του εσωτερικού με τον εξωτερικό χώρο και δημιουργώντας βάθος, σκίαση και ιδιωτικότητα. Η πέργκολα του τελευταίου επιπέδου ολοκληρώνει τη σύνθεση, προσφέροντας μια ελαφρύτερη κορύφωση του όγκου και εμπλουτίζοντας την όψη με διαρκώς μεταβαλλόμενες φωτοσκιάσεις.
Η αρχιτεκτονική έκφραση βασίζεται σε μια περιορισμένη παλέτα υλικών — λευκό επίχρισμα, εμφανές σκυρόδεμα και σκούρα μεταλλικά στοιχεία — επιτρέποντας στις αναλογίες, στον ρυθμό και στο φυσικό φως να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα του κτιρίου.
Μέσα από λίγες και σαφείς αρχιτεκτονικές κινήσεις, το έργο επιδιώκει να προσδώσει ποιότητα και ταυτότητα σε μια μικρής κλίμακας οικιστική ανάπτυξη, αποδεικνύοντας ότι η δύναμη της αρχιτεκτονικής βρίσκεται συχνά στην απλότητα της σύνθεσης.